Deze afgelopen weken heb ik een hoop kastbezoeken mogen meemaken. Van kruisverhoren tot omgekeerde kastbezoeken. Maar de bezoeken die mij het meest bij zullen blijven zijn toch wel die bij Bentrot. Ze zijn zo bijzonder dat ik regelmatig terug kom. En ik blijf nog steeds leren in deze kast* studentenwoning.

Zo ook deze avond. Het is werkelijk jaloersmakend dat een huisgenoot een film kan uitzoeken die zo schokkkend slecht, moeilijk volgzaam en emotieloos is als Waterborne. En om deze dan -verplicht- aan mijn maatjes te laten zien zal mijn maatjes en mij lang bij blijven.

Vooral Wim-Jan was onder de indruk van de stijl die mijn huisgenoten er op nahouden. Begrijperlijkerwijs hield hij het niet droog.

* Aan het toevoegen van het woord k*st aan de vocabulaire van mijn huisgenoten wordt gewerkt.