Bentrot Blog

Gait heeft een een moeilijke jeugd gehad. Weggestopt op een donkere zolder moest hij zichzelf maar een beetje vermaken. Totdat hij op een dag gevonden werd door de bewoners. Even leek het beter te gaan. Gait kreeg weer aandacht, werd gewassen en op een prominente plek in de woonkamer neergezet om bewonderd te worden. Maar al snel ontpopten de nieuwe “ouders” van Gait zich tot ware psychopaten. De ene liep de hele dag rond in niets anders gekleed dan een vieze ouwe leren jas en de andere hield ervan om onder de neus van Gait van alles in de fik te steken, zodat Gait al hoestend en blauw aanlopend longkanker opliep.

Ook werd hij gedwongen om dag en nacht een stinkende sok om zijn queue dragen en het ergste was nog wel dat zijn “ouders” beiden niet van de perenwodka af konden blijven. Vrijwel elke avond liep het uit tot een handgemeen waarbij Gait keer op keer het lijdend voorwerp was.

Foto’s hiernaast: David D.
(met het mes op tafel)
en Jacob M.
(in beschonken toestand)

Toen het novitiaat aanbrak veranderde er veel voor Gait. Hij werd meegesleept en voor het eerst in zijn leven was hij buiten! Er liepen mensen rond met witte T-shirts en bordjes. Gait ging van de een naar de ander. Hij werd geknuffeld, vertroeteld en bedolven onder de aandacht. Dit was pas leven!
En nu staat hij hier, zijn eigen vaste plekje op de televisie. Elke dag komen er mensen langs die hem even oppakken, aandacht geven en knuffelen.
“Eind goed, al goed” zou je denken. Alleen.. De bewoners beginnen de laatste tijd een beetje ontevreden te raken. Gait is een beste jongen hoor, maar hij krijgt alle aandacht van de bezoekers. Als er mensen binnen komen, lopen ze gelijk door naar Gait en de bewoners laten ze staan. Het staat buiten kijf dat de aaibaarheidsfactor van Gait toch echt hoger ligt dan die van de Bentrotters. (Hoe schattig ze ook zijn.) En Gait is dan ook nog eens best wel zielig. Maar toch.. Wij willen ook wel weer eens een knuffel, zoals vroeger. Dus wie helpt ons van Gait af?